Afdrukken

Hoe bestrijd je stigma?

Geschreven door Nick Hibberd.

Hoe bestrijd je stigma3

 

Solliciteren naar een baan is voor iedereen wel spannend. Een beetje spanning tijdens een sollicitatie naar een baan is denk ik ook wel gezond, het geeft toch aan dat iemand de baan graag wil. Alleen wat als er iets aan je is wat de kans klein maakt dat je de baan zou krijgen? Voor veel beroepen zitten werkgevers met verwachtingen als ze een eigenschap op een CV zien. Zo zijn in Nederland maar 8% van de politici vrouw. Een vrouwelijke officier van justitie is ook iets wat als uitzonderlijk wordt behandeld. Ook voor mensen die lesbisch, homoseksueel, biseksueel of transgender zijn is er vaak nog steeds een cultuur binnen bedrijven dat het moeilijk maakt om hoger op te komen. En je hoort vaak dat mensen met een Marokkaans klinkende naam vaak pas worden uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek als ze onder een Europees klinkende naam solliciteren.

 

Stigma

Toch zijn er voorbeelden van succesverhalen hier in. Er zijn mensen die van zo'n stigma losbreken en successen boeken in hun werk. Bij aanhoudend succes worden deze mensen vaak opgezet als boegbeeld en krijgen de titel

 

ijsbreker. Ook als iemand letterlijk onder water zit onder een laag ijs en diegene breekt het ijs, dan maakt dit het gemakkelijker voor de volgende om boven water te komen. Dit geldt vaak ook bij ijsbrekers in figuurlijke zin.

Zo'n ijsbreker is een bewijsstuk dat het aangenomen beeld dat mensen hebben van een persoon op basis van een eigenschap niet waar is. Het zou helemaal mooi zijn als mensen werden beoordeeld in hun competenties bij het solliciteren voor wie ze zijn, niet voor wat ze zijn. Alleen is er bij het solliciteren niet genoeg tijd om dit te pijlen. Om iemand aan te nemen of niet dat is voor werkgevers een grote beslissing met risico's. Dus er moet met weinig informatie over een persoon veel op worden opgemaakt over hoe diegene gaat werken. Ik denk dat er in deze haastigheid dan toch wel bewust of onbewust wordt geselecteerd op eigenschappen die bekend zijn en vaker voor komen. En wat doet het nou met een persoon die als enige een eigenschap heeft te midden van collega's die het eigenschap niet hebben.

Behalve dat de genoemde eigenschappen etniciteit en LHBT gebeurt er het zelfde op leeftijd, medische diagnose, opleidingsniveau en nog een heel scala aan andere eigenschappen. De vragen die ik ga proberen te beantwoorden is hoe deze beelden ontstaan waar mensen op worden beoordeeld en hoe ze ontkend en hoe ze kunnen worden ontkend. In een duur woord heet dit juxtapositie, een voorbeeld die voorgaande bewijzen en beelden ontkent.

Al sinds de tijd van David Hume, één van de vroegere rationalisten in de filosofie dachten ze dat gedrag van mensen kon worden verklaard en voorspeld aan de hand van logica. Tegenwoordig wordt dit ontkend. Zulke vormen van logica vormen vaak de hoeksteen van waar stigma vandaan komt in communicatie. Voorbeelden van logica zijn.

1.1

Deductieve logica:

1. alle mensen met eigenschap A hebben ook eigenschap B

2. als gebeurtenis A voorkomt dan gebeurt altijd gebeurtenis B

3. alle mensen hebben eigenschap A

Inductieve logica:

Deduction4. een bepaald percentage van mensen met eigenschap A heeft eigenschap B, dus de kans dat iemand die ik tegenkom met eigenschap A ook eigenschap B heeft is gelijk aan dit percentage

5. tot nu toe iedere persoon die ik tegen ben gekomen met eigenschap A heeft ook eigenschap B gehad, dus de volgende persoon die ik tegenkom met eigenschap A heeft ook eigenschap B

6. een bepaald percentage van gebeurtenissen met eigenschap A heeft ook eigenschap B, de volgende keer dat gebeurtenis A zich voordoet is de kans dat B zich voordoet gelijk aan dit percentage

7. tot nu toe iedere keer dat gebeurtenis A zich voor heeft gedaan heeft gebeurtenis B zich voorgedaan, dus de volgende keer dat gebeurtenis A zich voordoet zal gebeurtenis B zich voordoen

8. tot nu toe heeft een persoon eigenschap A gehad, dus zal deze persoon op een later tijdstip eigenschap A nog hebben

9. tot nu toe heeft een gebeurtenis eigenschap A gehad, dus zal de gebeurtenis op een later tijdstip eigenschap A hebben

Stel je vervangt A nu met een gestigmatiseerd eigenschap en B met een reden om iemand niet aan te nemen voor een baan. Om deze vormen van stigma te kunnen ontkennen in communicatie kan je je er op voorbereiden. Om de ontkenning waar te maken vorm je dan zelf de juxtapositie. Om zo te worden beoordeeld op wie je bent en wat je kan en niet om wat je eigenschappen zijn en ook niet om wie je vroeger was en wat je kon.

Opdracht 1.:

- bedenk een eigenschap wat een mens kan hebben waarop diegene niet aangenomen zou worden voor werk

Opdracht 2.:

- zoek een functie die bij diegene past en omschrijf wie de persoon is en wat de persoon kan dat in de functie omschrijving staat

Opdracht 3:

- neem de antwoorden van opdracht 1 en vervang de A's voor het gestigmatiseerde eigenschap en de B's voor redenen om niet aangenomen te worden voor het werk. Gebruik hiervoor de voorgenoemde logica van 1.1

Opdracht 4:

- zoek en maak voorbeelden van juxtapositie die waar zijn en veel voorkomend waar de antwoorden op opdracht 3 niet waar zijn

 

Link forum

Afdrukken

Slaapritme herstel

Geschreven door Nick Hibberd.

In 2014 ben ik door een hell gegaan. Ik krijg vaak feedback dat

ik heel erg open kaart speel zo publiekelijk op een website over mijn ziekte praten. Ik weet niet wat het is maar ik vind het ook wel een beetje nodig dat er een keer iemand is die schizofrenie die er iets over verteld. Er bestaan zoveel misstanden over schizofrenie, sommigen gaan zelfs zo ver datmensen denken dat het altijd gepaard gaat met gewelddelicten of zedendelicten. Ik heb een keer gesolliciteerd en toen heb ik verteld dat ik schizofrenie heb. Zijn eerste reactie was 'betekent dat dan dat je agressief bent?'. Die stigma is er dus wel degelijk en ik probeer er door openheid eens frisse wind in te blazen in die beeldvorming.

 

Dat mensen zo'n beeld hebben dat kan je ze ook niet kwalijk nemen. Iets is totaal onbekend voor veel mensen die in een andere sector actief zijn. De enige referentiekader dat ze hebben is de reguliere media, alternatieve media en horen-zeggen. In de reguliere media komt schizofrenie niet zo vaak aan bod, behalve als er een zedendelict of een gewelddelict wordt gepleegd. Als iemand dan een bepaalde diagnose heeft dan wordt dit altijd gemeld. Waarom dit is weet ik niet, ik heb het een keer opgezocht maar de uitleg was een beetje onduidelijk. Zodra ik hier meer van weet dan zal ik het op onze website plaatsen. Maar goed, het punt is dus dat mensen die schizofrenie hebben vaak denken dat publieke opinie zo is ingesteld dat het gros van de mensen denk dat het gepaard gaat met gewelddelicten of zedendelicten. Dit kan voortkomen uit een symptoom op zich. Mensen met schizofrenie hebben niet alleen te maken met meningen van anderen, ze hebben ook te maken met de meningen van de stemmen in hun hoofd.

 

Maar zo zwart wit is het ook niet allemaal, stemmen in je hoofd of geen stemmen in je hoofd. Het gaat nu met mij wat beter en ik ben na een verschrikkelijk 2014 uitdelijk niet meer psychotisch. Maar ik zit ook 's avonds de radio te luisteren. Op een gegeven moment zet ik de radio uit en een half uur later zit ik in stilte op de bank en dan gaat het laatste liedje door mijn hoofd. Dit is ook niet mijn eigen stem. Als je dit ook hebt wil ik je geruststellen dat dit niet betekent dat je schizofrenie hebt, dit is vrij normaal. Het is ook niet echt een hindernis. Waneer je weet dat je wel schizofrenie hebt daar ga ik niet op in omdat jezelf online diagnostiseren niet echt een goede bezigheid is.

 

Maar wat ik er wel even mee kan illustreren is iets wat voor mij heeft geholpen om minder last te hebben van stemmen, maar ook voor anders gezonde mensen om minder stressvol te leven. Het is gebaseerd op iets wat depsychiater tegen me zei, iets wat een neuroloog zei op de radio en mijn eigen inzet en ervaring. Ik ben geen arts of onderzoeker. Ik weet alleen dat het voor mij helpt, of het voor anderen helpt dat zou alleen onderzoek kunnen uitwijzen. Maar het gaat als volgt. Oh ja, en het is ook best wel een strak regime en het vergt wel enige inzet. Ook als je kinderen hebt is het moeilijk toe te passen.

 

Wat ik heb gedaan is mijn wekker zetten om 7 uur. Hoe moe ik ook ben 's ochtends als de wekker afgaat sta ik op.  's middags nooit op bed gaan liggen hoe moe ik ook ben. 's avonds om 11 uur naar bed. Dit is precies 8 uur, volwassenen hebben 7 uur slaap nodig. Je moet je voorstellen in 2014 lag ik de hele dag en nacht op bed en kwam er alleen maar uit voor vrijwilligerswerk, sport en afspraken met hulpverlening, vrienden en familie. Dus die omslag was wel zwaar de eerste paar weken. Ook geen alcohol en geen wiet. Ook na 9 uur 's avonds geen computer, geen TV, geen telefoon, alles waar een beeldscherm op zit doen we niet na 9 uur. Die laatste 2 uurtjes met gedimde lichten op de bank zitten of of een stoel en letterlijk helemaal niks doen.

 

Dit heb ik nu 5 weken gedaan en ik ben er nog niet helemaal maar ik slaap beter.Uiteindelijk hoop ik dat ik na een tijdje om 10:30 in slaap val en om 7:00 wakker wordt, het komt wel steeds dichter in de buurt. Het duurt wel lang moet ik zeggen.

 

Nog iets is dat ik beter ben gaan letten met welke thema's ik op internetbezig ben overdag. Vorig jaar was dat niet zo best. Was is suïcidaal ging ik suïcide als zoektherm invoeren. Wilde ik euthanasie ging ik euthanasie als zoektherm invoeren. Maakte ik me zorgen over het thema pesten ging ik dat opzoeken. Maakte ik me zorgen over interculturele communicatie ik dingen opzoeken over Islam in Europa. Dit zijn allemaal wel zware thema's en als je je er elke dag mee bezig houdt dan raak je op den duur wel overspannen. Ik wil positief denken in 2015 en het helpt niet als ik dan met die dingen zo bezig ben.

 

Dus ik ben heerlijk naar de commerciële radio gaan luisteren. Radio 538, Veronica, radio 2. Overdreven enthousiaste DJ's dat werkt lekker aanstekelijk en grijsgedraaide liedjes dat biedt struktuur en overzicht. Toen ik in 2001 ongeveer voor het eerst Alex Jones zag ging ik hem een beetje geloven en ben minder naar mainframe media gaan kijken en luisteren. Maar die mensen praten je alleen maar achterdocht aan, gevoelige mensen worden er psychotisch van, vooral als je erbij gaat blowen. Dus ik heb al mijn forum-accounts verwijdert, mijn YouTube account verwijdert en ben alleen met sociale activiteiten bezig of voor mijn hobby muziek maken.

 

Nu zijn zelfs mijn dromen verandert, ik droomde eerst heel fictief, niets kwam uit mijn dagelijks leven. Mijn vrienden kwamen er niet in voor bijvoorbeeld of locaties waar ik geweest was kwamen er niet in voor. Nu weer wel en zo verwerk ik 's nachts mijn eigen leven in plaats van die zee van informatie dat mensen over zich heen krijgen. En dit vind ik veel gezonder.

Afdrukken

Thema-verschuiving

Geschreven door Nick.

Ik stond laatst stil bij wat er allemaal verandert is met mij in de laatste paar jaren. Ik weet nog dat ik ooit elke dag dag in dag uit met mijn zorg bezig was. Eerst in het UMC, toen bij het ABC, toen bij het SBWU en nu ambulant. Ik werk, misschien niet zoveel uur maar het is heerlijk. Af en toe heb ik nog een donkere bui maar negentig procent van de tijd voel ik me redelijk of goed. Ik ben nog wel lui. Ik kan zo 12 uur achter elkaar slapen en ik sla standaard ontbijt over.

Maar waar ik even bij stil wil staan is de thema's die dan kunnen verschuiven in zo'n periode. Met name met mijn overgang naar ambulant wonen heb ik dat gemerkt. Je kan je voorstellen als je ergens woont binnen zo'n beschermde woonvorm dat dat voor sommigen het thema is waar je mee op staat en aar bed gaat. Voor mij is dat in ieder geval zo wel tijden geweest. Of als iemand verslaafd is dat dan de verslaving ook het thema kan zijn waar diegene mee bezig is. Of als iemand veel therapiën volgt dat diegene dan zichzelf vooral als thema heeft.

En dan vraag ik me af of zo'n thema dan kan verschuiven, wegzakken, plaats maken voor een nieuw thema. En dan zie ik het soms net als een verhalend boek waar ook af en toe een nieuw hoofdstuk begint. En dan heeft het nieuwe hoofdstuk andere thema's. Ik heb dat dan een paar keer in zo'n proces gedaan vanuit het UMC tot aan nu. En meestal ook wel gunstige veranderingen. En ze deden zich vooral voor bij een overgang naar een nieuwe woning, nieuwe vrienden, nieuwe hulpverleners. Alsof een omgeving als een soort stramien werkt voor welk thema ik me bezig hield.

Ik vraag me af of er dan gunstige en minder gunstige thema's zijn om je mee bezig te houden. En heb ik daar zelf controle over? Ik denk zelf toen ik heel depressief ben geweest dat dan die stoffelijke aanleiding tot depressie ook thema's een beetje in een stramien legde, vooral negatieve gedachten over mezelf. Maar het zou eens tof zijn als het andersom gebeurde. Ik bepaal zelf het thema en dat zou lijden tot een bepaald gevoel, en niet andersom. Maar volgens mij is dat ook wel voor veel mensen moeilijk.

En dan ga ik me afvragen of het mogelijk is om zo'n themaverschuiving gunstig in te zetten zodat mensen zich beter voelen. Welke thema's zouden mensen wel zich mee willen bezig houden en welke niet. En zijn deze dan niet een beetje sociale constructies in een gemeenschap van mensen? En op welke schaal worden welke thema's bepaald. Een ander thema op het werk dan thuis, ga zo maar door. Dat verschuift nu dat ik gezonder leef, ik kan het nu wel bewuster dan in het UMC toen ik nog verslaafd en phychotisch was. Alleen tien procent van de tijd als ik me wat minder voel dan lijdt de emotie het thema. Terwijl dat zich heel anders verhield in het UMC.

Dan ga ik me ook afvragen of uberhaubt opgenomen zijn in een ziekenhuis met diagnose en onderzoek al heel veel doet met dat thema waar iemand mee bezig is. Dan heb je én de omgeving dat heel erg het thema bepaald, en de emotie die het thema bepaald. Ik vraag me af of daar eens een thema ingebracht kan worden dat een beetje een lichtpuntje kan geven.

Daarna in het ABC verschoof het thema dus wel. Nieuwe omgeving, nieuwe mensen. Ik weet nog dat ik heel erg bezig was met de vraag waar het nou verkeerd met me was gegaan. Op zoek naar een oorzaak alsof het een oplossing is. Ja, en dan zit je natuurlijk heel erg in het verleden te graven. En bij mij werd het verleden ook vertekend of opgeblazen. Ik gebruikte nog drugs wat daar dan ook weer invloed op heeft. Maar ja, van personeel van het ABC was vooral de consensus dat het een stoffelijke oorzaak had hoe ik me voelde. Toen vond ik dat vervelend, dat ze niet ingingen op de oorzaken die ik aangaf. Uiteindelijk zat ik er tussen in, maar nog steeds op zoek naar een oorzaak. Achteraf denk ik dat er betere thema's zijn om me mee bezig te houden. Maar achteraf is altijd makkelijker. Maar het probleem toen was dat ik teveel zoekende was in mijn geheugen, heel introspectief. Is dat wel zo goed om dat te doen, zijn er geen beter thema's? En als dat geldt voor toen, geldt dat dan ook voor nu? Zou ik nu alleen maar voorwaarts moeten kijken?

Ik denk het niet, ik denk dat het nog wel een functie heeft om situaties te onthouden. Maar als ik emotioneel betrokken raak met het verleden als dat het thema is van het moment. Als een kort moment van iets voelen uit het verleden dat kan ik nog wel hebben natuurlijk. Maar als het van 's ochtende vroeg tot 's avonds laat mijn bui bepaalt dan is dat wel een teken dat er iets mis is. Dat heb ik nu heel weinig, maar ik heb het wel gehad.
Afdrukken

Het gaat verbeteren

Geschreven door Nick.

Zo, op deze website vindt ik ook het kopje herstelmomenten. Ik had net een herstelmoment. Ik kom net terug van de begrafenis van mijn opa. Ik heb heel veel nette shirts gekregen en twee paar mooie schoenen. Mijn opa woonde in Engeland, heeft nog in de R.A.F. gevlogen als radiotechneut. Daarna was hij politieagent en heeft het gemaakt tot 'Cheef Inspector'. Het was een hele sterke man mentaal bleef door dik en dun gewoon heel goed voor zijn familie zorgen. De laatste tien jaar zijn beide mijn oma en opa heel veel ziek geweest. Daardoor leidden ze ook veel pijn. Mijn oma had dementie heel erg. Ik hoop altijd dat mijn moeder dat niet krijgt.

 

Laatst was ik weer psychotisch, had stemmen in mijn hoofd. Was overgestapt van het ene medicijn op het andere medicijn. Duurde even voordat ik er aan gewend was, ik had heel veel last van bewegingsonrust en ik was doodmoe en lag hele dagen op bed. Ik wilde na de begrafenis wat positiefs doen en dacht laat ik maar iets gaan verbeteren, wat positiefs opschrijven. Ik heb namelijk het gevoel dat mijn leven gaat verbeteren de komende tijd. Gewoon omdat ik me eens verman en voor mezelf in ga staan. Ik verdien meer dan mezelf de heletijd klein te maken. Ik mag er gewoon zijn, met al mijn gebreken.

Ik wil ook positiever denken over anderen, dat ik dat meer ga uitstralen. Ik ga mijn huis netjes houden, mijn schulden aflossen, mijn werk volhouden, goed koken, gezond drinken, sporten. En alles lekker simpel houden, niet onnodig complicaties in mijn leven brengen met blowen en ingewikkelde contructies van pijn. Als mijn lichaam niet eenmaal werkt dan is het goed. Ik ga ook meer contact zoeken met mijn vrienden, ik zie alleen mensen op mijn werk op dit moment en op facebook. Contact met familie gaat goed al jaren gelukkig.

Behalve dat moet ik gewoon leven van dag tot dag, voor de volgende boterham. Ik werk nu 16 uur per week precies. We hebben een grote klus in het nieuwe clubhuis. We hebben de bovenste verdieping geschildert, en de kelder. We kunnen op elkaar rekenen als collega's, geen druk, toch lekker bezig. Het is vrijwilligerswerk waar we een vergoeding voor krijgen. Toch leuk om te kunnen bijdragen op zo'n manier.

Daarnaast werk ik bij de Kopi Susu achter de bar. Ik moet hier allemaal een beetje trots op zijn voor mezelf. Die depressieve buien moeten eens afgelopen zijn. Ik heb een soort mentale rots in de branding nodig zodat ik meer in het leven sta als een steen. Ergens is stemmen in je hoofd hebben ook gewoon minder erg als je gewoon accepteerd dat het er is en mag zijn en daarbij gewoon sterker in het leven staan. Als ik nou eens gewoon mijn zelf sterker maak dan de stemmen, de echte stem die telt, die van mij. En iedereen die om me geeft. Gewoon leven, dat hoofdstuk afsluiten, niet meer zo'n thema van maken. Die wolk die moet eens overwaaien en weg zijn, en daar moet ik zelf voor blijven staan, als een rots. Geen suicidegedachten meer, geen problemen gecomplificeert maken met rare logische constructies. Gewoon leven.

Afdrukken

Debbie's noodplan.

Geschreven door Debbie.

Debbie's noodplan bij opkomende psychose!

Inleiding op het noodplan van Debbie als ondersteuning bij een opkomende psychose!

Een manier om te leren omgaan met psychiatrisch ziek zijn!

In 1992 werd ik voor het eerst psychotisch. Er zouden nog vele psychotische periodes volgen, 11 om precies te zijn, waarvan de laatste afgelopen januari 2009. Ik was daarvoor ruim 10 jaar niet psychotisch geweest. Ook heb ik jaarlijks periodes van depressie(in januari) en hypomanie(in juni en december).

In 1998 ben ik Orap gaan gebruiken, dit is een medicijn tegen psychosen. Sinds het gebruik van deze medicijnen ben ik nog maar 2x psychotisch geweest. Vanwege de terugkerende sombere periodes ben ik efexor gaan gebruiken. Hoewel ik nog steeds depressief ben in januari, februari, ben ik niet somber meer. Ik kan ook gewoon doorwerken.

In samenwerking met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige heb ik een noodplan gemaakt. Dit plan geeft zowel mij als iedereen die met mij te maken heeft, tijdens mindere periodes, veel houvast.


Noodplan van Debbie (1960) 6 maart 2009

C.C.: huisarts, dossier GGZ, ouders, vrienden, broers en ik.


Belastende omstandigheden:

- mijn verjaardag

- kerstdagen

- te veel activiteiten

- familie-omstandigheden (feesten, ziekte en begrafenissen)


Eerste symptomen:

Hypomane kenmerken:

- te druk in doen en laten, te hard praten, prikkelbaar, nauwelijks slapen, soms gaat dit over in innerlijke onrust en vervolgens angst.

Depressieve kenmerken:

- vlakke stemming, futloos, overal tegenop zien, erg veel slapen, weinig tot geen interesse, niet kunnen genieten, soms gaat dit over in innerlijke onrust en nauwelijks slapen en vervolgens angst.

Pre-psychotische kenmerken:

- ANGST en/of ONRUST!!!!!

- ik ga vreemd doen met woorden in mijn hoofd en heb het gevoel in een luchtbel te lopen, alsof ik dingen niet aan kan raken en alsof ik geen contact heb met mensen, ik voel wel de grond onder m’n voeten;

- ik word drukker in doen en laten en heb achterdochtige flarden;

- ik ga andere betekenissen geven aan dingen die hoor, zie of ruik, het lijkt dan net alsof ik in een film zit die ik niet kan stoppen, het gevoel los te lopen van de grond.


Actieplan:

- Leefregels in acht nemen zoals, goed dag/nachtritme en afwisselend rust en activiteit, geen alcohol, onderhoudsdosering medicatie Orap 1mg en Efexor 75mg;

- Bij psychotische klachten TIZ inschakelen, onderdak regelen bij mijn ouders of bij Aaron, als dat niet kan opname; evt. vervoer regelen; Orap ophogen tot 6 mg, Oxazepam 2x 10mg;

- Proberen opname te voorkomen!!! Tot nu toe is opname niet nodig geweest, mocht jij het op één of ander moment noodzakelijk achten, praat daar dan met mij over, opname op een open afdeling met als doel psychosevrij maken;

- Bij hypomane klachten Oxazepam, max. 20 mg, als dit niet voldoende blijkt,Orap ophogen, in overleg met de TIZ/ huisarts;

- Vóór de depressieve klachten in januari/februari zo snel mogelijk na de kerstdagen beginnen met lichttherapie, eventueel Efexor ophogen naar 150mg, klachten verdragen omdat ik weet dat ze overgaan; TIZ/huisarts inschakelen;

- Bij angst en/of onrust max. Oxazepam 20mg innemen i.v.m. goede nachtrust, als dit niet voldoende is Orap ophogen, totdat angst en/of onrust verdwenen zijn, i.o.m. de TIZ/ huisarts;

- Zelf contact onderhouden met ouders en vrienden, ik blijf dan meer in de realiteit, veel van wat ze zeggen komt binnen.


Vervoer:

Vanuit Groningen willen Aad, Aalbert en/of Aafke, en Aaliyah me komen halen.
Aaron, Abdul, Abel en Agostino willen met me meereizen met de trein.
Alain, Alex en Alvin willen me naar Groningen brengen met de auto.


Mijn psychose:

Tijdens een psychose is mijn leven een aaneenschakeling van door mij gemaakte fouten en/of gemiste kansen, alles lijkt met elkaar in verband te staan en ik snap opeens van alles hoe het zo heeft kunnen lopen. Ik zie dan alles zwart in en relativeren is er niet meer bij. Alles wat ik hoor en/of zie betrek ik op mezelf. Een voorbeeld: tijdens mijn laatste psychose zei iemand op klaplopers te vallen; zij is gek op mij, ik denk dan dat ze mij in bedekte termen duidelijk wil maken dat ik een klaploper ben. Over deze gedachtenstroom heb ik totaal geen controle.


Een psychose kent de volgende fases:

- Een chaotische fase, alles wat ik hoor en zie overtuigt mij ervan dat ik dood moet en dat er een complot tegen mij gaande is; ik durf dan niet alleen met de trein te reizen, omdat ik bang ben om met een psychotisch hoofd voor de trein te springen;

- Een berustende fase, ik denk dan nog steeds, dat anderen mij dood willen hebben, maar ik begin er zelfs naar te verlangen om dood te zijn want dat lijkt me minder erg, dan de kwelling die ik op dat moment onderga;

- Een paniekerige fase, ik denk dan niet meer dat anderen mij dood willen hebben, maar wil zelf dood, bedenk dan ook manieren, waarop ik dit zou kunnen bewerkstelligen, n.l oxazepam slikken en een zak over m’n hoofd of de insuline van m’n vader, (DUS PILLEN , PLASTIC ZAKKEN EN INSULINE VOOR ME WEGHOUDEN!!), maar kan het niet vanwege mijn binding met dierbaren; vaak wil ik in deze fase meer hulp (heb het over opname, terwijl ik dat niet wil)!!


Contact tijdens een psychose:

Ik voel mij het prettigst in een omgeving met vele vanzelfsprekendheden en een plekje waar ik mij terug kan trekken. Bijv. bij mijn ouders; zij staan op een bepaalde tijd op, eten op gezette tijden en gaan zoveel mogelijk hun eigen gang, verder heb ik daar een slaapkamertje waar ik mij in terug kan trekken. Dit kan ook op afspraak bij iemand anders, bijv. vandaag heb ik deze plannen, we eten ong. zus en zo laat. Het gaat om structuur en contact, zodat ik weet waar ik aan toe ben (kinderen geen bezwaar). Afleiding, in de vorm van een wandelingetje of spelletje, kost mij veel energie en kan mij angstig maken, maar is wel goed voor me.

Tijdens mijn laatste psychose heb ik gemerkt, dat contact met vrienden en vaste hulpverleners erg belangrijk voor mij is. Het lijkt dan of ik minder ver wegzak in de psychose; het luikje naar de realiteit lijkt groter.

- Als ik je bel om te zeggen dat het niet goed met me gaat, vraag dan wat er aan de hand is.

- Als ik hulp wil, vraag dan waar ik ben en waar ik aan denk, het kan zelfs zijn, dat ik al ergens onderdak ben, wat de zorg natuurlijk minder belastend maakt;

- Als jij denkt, dat ik hulp nodig heb, zeg dat dan en ga met mij mogelijkheden bespreken, zie actieplan;

- Ga niet met mij in discussie, als je merkt dat ik niet in de realiteit ben, maar zeg dat ik psychotisch ben, dat die gedachten bij mijn ziekte horen en dat ze overgaan;

- Belafspraken geven mij hoop; ze bieden mij iets om naar toe te leven;

- Vertel, als ik er niet om vraag, over jezelf, je gezin en waar je mee bezig bent, dit leidt mij af van mezelf.


Last but not least:

Ik hoop d.m.v. bovenstaande te bereiken, dat ik tijdens een psychose net zover kom, als bij een depressie, n.l. WETEN dat het overgaat.

En: IK WIL ECHT NIET DOOD.